Daquelas que cantan

-Para a vida, para a morte
 e para sempre en jamás,
 pedinte a Dios, e Dios dóuteme
 por toda unha eternidá.
    -Para a vida, para a morte
 e para sempre en jamás,
 quero ser vosa, e que seades
 o meu Señor natural.
    -Mais a que así querer sabe
 non debe ter pai n'irmán,
 nin home, se é que é casada,
 nin fillos, se acaso é nai.
    -Espanta o que estás decindo...
 mais en sinto que é verdá;
 lévame, señor, que irei
 onde me queiras levar...
    -Pois vente... ¿Que importa o mundo
 a quen tén a eternidá?
 Xuntos hemos de vivir,
 xuntos nos han de enterrar,
 e os nosos corpos aquí,
 e as nosas almas alá,
 quer Dios que en unión eterna
 esten pra sempre jamás...

    Cal ó paxaro a serpente,
 cal á pomba o gavilán,
 arrincouna do seu niño
 e xa nunca a el volverá.

-Espantada, o abismo vexo
 a onde camiñando vou...
 ¡Corazón... canto es tirano,
 i es profundo, meu amor!
 Pois eu, sin poder conterme
 n'escoito máis que unha voz,
 e a donde ela quer que vaia,
 sin poder conterme, vou...

    -Hoxe, á noite, des que durman,
 sairei polo ventanil;
 daránme as sombras alento...
 e ¡adios, casa onde nacín!
    Honra que tanto estimei,
 santidade do meu lar..
 ¡Polo meu amor vos deixo
 para toda a eternidá!
    ¡Señor!.., daresme castigo;
 que o merezo ben o sei;
 mais... condename Señor,
 a sufrilo cabo del.